Επί το Έργον...

 Όταν τελειώνει το καλοκαίρι...αρχικά οφείλεις να το συνειδητοποιήσεις...τα κλάματα δεν θα σε βοηθήσουν, οι αριθμοί μπορεί!

Και ξεκινάς να μετράς...

1.τις ημέρες της άδειας σου που πέρασε και χάθηκε

2.τα παγωτά που έφαγες χωρίς ίχνος τύψεων

3.τα παγωτά που δεν έφαγες και θα έπρεπε να είχες φάει

4.τα παιδάκια και τις μανάδες τους που θα ήθελες να είχες σκοτώσει στην παραλία

5.τα ματωμένα σημάδια στους τοίχους-δείγμα της μεγάλης σου ευστοχίας στο χτύπημα υπερδραστήριου κουνουπιού

6.τα κοχύλια που μάζεψες και έκανες κολιέ

7.τις μπύρες που κατέβασες σε χρόνο ρεκόρ ντάλα μεσημέρι

8.τις φορές που σκέφτηκες τον χειμώνα και τις θερμοκρασίες του..

και άλλα τόσα νούμερα που βρέθηκαν μπροστά σου και τώρα στην πόλη τα αναπολείς!

Προσωπικά ουδεμία σχέση δεν απέκτησα με όλα τα παραπάνω,ίσως κάτι λίγο με τα παγωτά που έφαγα και δεν έφαγα και τα κουνούπια που μου φέρθηκαν άτιμα φέτος!

Τους προηγούμενους μήνες είχα Έργον και μάλιστα σοβαρό.Έτσι λοιπόν θυσίασα τις καλοκαιρινές χαρούλες και το καθιερωμένο ''σαν την Χαλκιδική δεν έχει'',για να γνωριστώ με μια κουζίνα και τους ανθρώπους της και να ανακαλύψω τι εστί Έργον...

Δεν είναι εύκολο άθλημα η κουζίνα,έχει άγχος,πίεση,νεύρα,ατυχήματα,ξενύχτια,δυνατή μουσική,ελάχιστα σκουπίδια(?) και 1 εώς 2 σπασμένα πιάτα(??)...μα πάνω από όλα η δουλειά μέσα σε μια κουζίνα έχει γεύσεις και μυρωδιές, έχεις πολλά να μάθεις εκεί και εγώ το φετινό καλοκαίρι ένιωσα πιο σοφή κατά μία έννοια...

Αυτή την φορά δε θα sugaroλογήσω πολύ...τα γλυκά μου θα με συναντήσουν στην επόμενη ανάρτηση! Όχι πως δεν φτιάξαμε γλυκά αυτό το καλοκαίρι...φτιάξαμε και μάλιστα σε ποσότητες που δεν ήμουν συνηθισμένη μαζί τους,ούτε και αυτές με μένα.

Στο τέλος τα πήγανε περίφημα και καταφέρανε να ανταπεξέλθουν όλες τις αντιξοότητες και τα μαρτύρια που πέρασαν στα χέρια μου ! Ιστορικές στιγμές έζησαν κοντά μου ένα ελληνικότατο λευκό τυροcake με γλυκό τριαντάφυλλο και ένα εξαιρετικά τραγανο μπισκότο με μία-πιο ρευστή πεθαίνεις-σοκολάτα με γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι.

Πέρα από αυτά ακμαία στην κουζίνα με κράτησε η τάρτα σοκολάτας με γλυκό του κουταλιού βύσσινο...ήταν από τις έκτακτες συμμετοχές γιατί ήταν αρκετά μπελαλίδικη,αλλά όποτε έκανε την εμφάνιση της γινόταν αντικείμενο θαυμασμού! Αναλόγως τα κέφια και τις ώρες χαλαρότητας,που ήταν ελάχιστες, από την κουζίνα μας βγήκαν και άλλα γλυκά που βέβαια καταναλώθηκαν εντός των τειχών και αποκλειστικά από την ομάδα του Εργον. Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα,καθώς αποχαιρετούσαμε τη φετινή καλοκαιρινή περιπέτεια ξεμύτισε και ένας αφρός καφέ,όπου αφρός βλέπε mousse και όπου καφές βλέπε ελληνικός ή espresso! Τα γλυκά του κουταλιού τα φάγαμε με το κουτάλι και τα βάλαμε δίπλα,πάνω και κάτω από τα γλυκά μας με μεγάλη επιτυχία...επίσης κάποια από αυτά τα συνδυάσαμε και με αλμυρές γεύσεις...αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..πιο αλμυρή !

Θα μπορούσα να σας αποκαλύψω κάποιες από τις στιγμές που μου χάρισε η κουζίνα τους τελευταίους μήνες,αλλά δεν θα το κάνω...μπορεί να γίνω εκνευριστικά ακατανόητη σε κάποιους.

Το θέμα είναι πως όταν δουλεύεις μέσα σε μια επαγγελματική κουζίνα πρέπει να καταφέρεις να ισορροπήσεις και να πιστέψεις στο μότο που λέει ότι δεν μαγειρεύεις στο σπίτι σου αλλά μαγειρεύεις σαν στο σπίτι σου σε ανθρώπους που θέλουν να φάνε μακρυά από το σπίτι τους αλλά χωρίς να το ξεχάσουν...σας μπέρδεψα; Θα το καταλάβετε ή  έστω θα το θυμηθείτε και εσείς όταν φάτε έξω και αυθόρμητα ξεφουρνίσετε "Ααα!Αυτό είναι σαν το φαγητό της μαμάς αλλά στο πιο μοντέρνο του!", από την άλλη αν φάτε κάτι πραγματικά κακό και πάλι το μόνο που θα σκέφτεστε θα είναι το σπίτι σας !

Για χάρη αυτού του διαφορετικού καλοκαιριού θα μιλήσω με ονόματα...sorry!

Ο Δημητρής Κοπαράνης,(τον διαβάζεις εδώ ) μου άνοιξε τα μάτια της κουζίνας και τις πόρτες των ψυγείων χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για την μαγειρική...και τον ευχαριστώ και ιντερνετικά γι'αυτό.

Τα αδέρφια Δούζη-Έργον με καλοδέχτηκαν,με έβαλαν στην κουζίνα τους με πειράγματα και από ψάρι του γλυκού νερού έγινα σουπιά και κατάφερα να κλέψω λίγο από τον ενθουσιασμό και την τρέλα τους.

O Λουκάς, σαν άλλος γνήσιος μπάτλερ της βρετανικής παράδοσης μου έμαθε τα κατατόπια και βασικά πως να χρησιμοποιώ την μηχανή του καφέ!

Ο Στέφανος, η πιο cult μούρη του μαγαζιού έδωσε άλλη εικόνα ή μάλλον άλλη νότα στην καθιερωμένη μάζωξη σε ένα παντοπωλείο-μεζεδοπωλείο..blogger και αυτός τον

 διαβάζεις εδώ

Τον Ευριπίδη, τα στιβαρά χέρια και όχι μόνο της ιστορίας αυτής, που σήκωσαν αυτό το καλοκαίρι από πιάτα μέχρι extra ευθύνες, τον ευχαριστώ γι'αυτά και άλλα τόσα...

Ο Μανώλης ή αλλιώς Μανωλάκης,Ο Αργύρης "έλα μου ρε", η SuperΠέπε με το τέλειο γέλιο της, ο μικρός Γιωργάκης, η Ζωή και άλλοι φίλοι που βοήθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο για να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα!

Κλέινοντας θέλω να πω ένα ευχαριστώ και ένα συγνώμη σε όλες τις κυρίες που δούλεψαν στην λάντζα μας,την Ολυμπία,την Νταίζη ή αλλιώς Ντεζίρα και την Λέζε-Μοντάνια, αν τις ταλαιπώρησα κάποιες φορές δεν έγινε επίτηδες,μόνο τις φορές που με πιτσιλούσαν εκνευριζόμουν αλλά μου περνούσε σύντομα!

Και έτσι τελείωσε η κουζινοπεριπέτεια μου...δηλαδή όχι ακριβως...οι φίλες μου περιμένουν την επιστροφή μου στην κουζίνα του σπιτιού μου αυτή την φορά! Τι να κάνεις; Στόματα είναι και αυτά και πρέπει να τα θρέψω!

Α! Ξέχασα να πω το βασικό ότι την επιμέλεια του μενού στην Κουζίνα του ΈΡΓΟΝ την είχε ο Δημήτρης Σκαρμούτσος...ναι ναι o master chef με τα tattoos !!

THAT'S ALL FOLKS!!!

 

Τράβα με ψηλά...σε απλά ιταλικά Tiramisù !

Το καλοκαίρι είναι εδώ, το ίδιο κι εγώ! Το καλοκαίρι είναι σαν την ένεση καφεΐνης μετά από ξεγυρισμένο ξενύχτι,σαν το φτέρνισμα που σου γαργαλά τη μύτη επί ώρες και επιτέλους σου κάνει την χάρη να απελευθερωθεί,σαν την χαρά που νιώθεις όταν βρεις στην τσέπη του παντελονιού σου ένα ξεχασμένο χαρτονόμισμα,ικανό να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση ! Κάπως έτσι είναι το καλοκαίρι...κάπως έτσι είναι και τα συναισθήματα που σου βγάζει στην επιφάνεια το γλυκό "τράβα με ψηλά","πέτα με στα ουράνια","μίλα μου βρώμικα" και άλλα τέτοια..tirami su!

 

-Αν αγαπάτε το καλοκαίρι είμαι σίγουρη ότι θα αγαπήσετε και το Tiramisu...

-Aν αγαπάτε το καλοκαίρι και είστε ταυτόχρονα και coffee lovers τότε θα κεραυνοβοληθείτε άμεσα...

-Aν τέλος δεν σας αγγίζουν ούτε το καλοκαίρι ούτε ο καφές μη συνεχίσετε να διαβάζετε γιατί θα χαλαστείτε άσχημα καλοκαιριάτικα! 

Περί viagra λοιπόν ο λόγος...όπου viagra βλέπε tiramisu ! Το διεγερτικό και τονωτικό Tiramisu δεν είναι για χόρταση,δεν είναι από τα γλυκά που θα τα πάρεις μπροστα σου με το ταψί και θα τα ξετινάξεις στο λεπτό...αν σου τύχει κάτι τέτοιο ή που θα σκάσεις ή θα μείνεις ξάγρυπνος όλο το βράδυ μετανιωμένος για την λαιμαργία σου !


Βρήκα μετά από ενδελεχή έρευνα τη σωστή συνταγή..γνήσια ιταλική και άκρως θεραπευτική(για τις καλοκαιρινές βραδιές παρέα με τα τζιτζίκια ή έστω με τους φίλους).Οι παραλλαγές είναι αμέτρητες και ανάλογα τα κέφια και τα εφόδια στα ψυγείο σας μπορείτε να φτιάχνετε tiramisu για μέρες...
Σαν ιταλικό προιόν που είναι διαθέτει μπόλικο στυλ και ξεχείλιζει από φινέτσα και κομψότητα...και από καφέ espresso!

Η πραγματική ιστορία του Τιραμισου είναι σκέτος πονοκέφαλος.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το όνομα του είναι ιταλικό: Tirami-su και σημαίνει ''σήκωσέ με'' ή ''τράβα με επάνω'' (από το tirare mi su), ερμηνεύοντας έτσι το διεγερτικό αποτέλεσμα του καφέ.
Η πρώτη εκδοχή για την γέννηση του tiramisu ξεκινάει τον 17ο αιώνα στη Σιένα,εκεί επινοήθηκε προς τιμήν του Μεγάλου Δούκα Cosimo de Medici III και ονομάστηκε ''σούπα του Δούκα''. Άλλοι πάλι λένε ότι το τιραμισού δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε, οι γυναίκες στη Βόρεια Ιταλία έφτιαχναν το γλυκό για να το πάρουν οι άνδρες τους στον πόλεμο. Έλεγαν ότι η γλυκόπικρη γεύση του τιραμισού είναι σαν τον έρωτα και έτσι δεν θα τις ξεχνούσαν ποτέ.Αυτή η ιστορία μου αρέσει περισσότερο και δίνει στο tiramisu το κύρος που του αξίζει!
Οι περισσότεροι, όμως, πιστεύουν ότι το tiramisu είναι μια πρόσφατη δημιουργία και επισημαίνουν ότι, παρόλες τις ιστορίες και τις συνταγές που έχουν βρεθεί, η πρώτη τεκμηριωμένη αναφορά συνταγής tiramisù είναι αυτή που παρουσιάζεται σε ένα άρθρο του Giuseppe Maffioli, το 1981. Σε αυτό, ο Maffioli ισχυρίζεται ότι το tiramisu επινοήθηκε για πρώτη φορά περίπου το 1971 στην πόλη του Τρεβίζο, στο εστιατόριο Le Beccherie.
Αυτό το μικρό μπέρδεμα συμβαίνει με την ιστορία του tiramisu, παρόλ'αυτά δεν μας πτοεί καθόλου..σημασία έχει η ίδια η επινόηση και το καλό που μου κάνει κάθε φορά που συναντιόμαστε!Όπως και σήμερα...

Και επειδή έχει γίνει συνήθεια...έως και μανία,μαζί με τα υλικά συνοδεύω και το αντίστοιχο τραγούδι...αυτή τη φορά βρήκα το παρακάτω...ιταλικό γλυκό,ισπανικό τραγούδι...so close!

ΑΝΕΒΑΣΤΙΚΑ ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝΩΤΙΚΟ TIRAMISU 
(αυθεντική συνταγή)

200γρ. τυρί μασκαρπόνε(ρικότα ή αλλό κρεμώδες ουδέτερο σε γεύση τυρί,στην έσχατη ένα τυρί τύπου φιλαδέλφεια)
2 αυγά
150γρ.ζάχαρη
1πακέτο μπισκότα σαβαγιάρ 
καφέ εσπρέσσο 4φλυτζανάκια(εναλλακτικά στιγμίαιο καφέ ή καφέ φίλτρου)

EXTRAS: κονιάκ ή ιταλικό κρασί marsala,κρέμα γάλακτος μαζί με τα ασπράδια αυγών για να γίνει πιο αφράτη η κρέμα.

ΠΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΣΑΙ ΤΑ ΑΝΕΒΑΣΤΙΚΑ ΥΛΙΚΑ


Ανακατεύεις τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι το μείγμα να γίνει ξανθό σαν σουηδέζα τουρίστρια και αφράτο σαν το απόλυτο πουπουλένιο μαξιλάρι (η συνταγή λεέι για κάθε 100γρ τυρί 1 κρόκο αυγού). Προσθέτεις με μέτρο το τυρί ανακατεύοντας απαλά...φερθείτε με ευγένεια.Αφού έχεις χτυπήσει νωρίτερα τα ασπράδια ξεχωριστά, τα προσθέτεις και αυτά στο τέλειο μείγμα σου και το αφήνεις να κοιμηθεί και να σφίξει στο ψυγείο ! Εντω μεταξύ πίνεις και το espressaki σου και ότι μείνει το χρησιμοποιείς στη συνταγή,βουτάς τα "δάχτυλα κυριών" ή αλλιώς μπισκότα σαβαγιάρ στον καφέ μόνο από τη μία πλευρά και στήνεις το γλυκό σου..μία σειρά μπισκότα(δεν σε νοιάζει αν σπάσουν),μία σειρά κρέμα,στο ενδιάμεσο μπορείς να ρίξεις κοσκινισμένο κακάο ή τριμμένη κουβερτούρα...και κάπως έτσι το έκανες και αυτό..θαυμάζεις το αποτέλεσμα στα γρήγορα,κλείνεις τηλέφωνα και ξεκινάς για να ανέβεις ψηλά...μαζί με το tiramisu !!
φτιάξτε το tiramisu σαν μικρό παιδί

Σημαδιακή η ταινία "Άγρυπνος στο Σιατλ" (Τομ Χάνκς-Μεγκ Ράιαν) για το tiramisu...ή και το αντίστροφο.."έπαιξε" σε έναν διάλογο την περίοδο που η Αμερική δεν είχε αναγνωρίσει ακόμη την αξία του tiramisu ή μάλλον δεν ήξερε καν τι είναι...Πρόσεξε στο 1:25

Lady Marmelade... Η Κυρία Μαρμελάδα

Λίγα λόγια για τη δική μου Mαρμ-Ελλάδα:

 Η μαρμελ(λ)άδα δεν είναι καμιά τυχαία, είναι μια κυρία που θα καθίσει μαζί σας στο πρωινό και θα σας φερθεί με περίσσια ευγένεια και φροντίδα.Ίσως σας θυμίσει τη γιαγιά σας ή τη μαμά σας αλλά μη της το πείτε ποτέ γιατί αυτή θέλει να είναι μοντέρνα και μέσα σε όλα. Ούτως ή άλλως η μαρμελάδα είναι τα φρούτα της και τα φρούτα δεν έχουν εποχή και δεν κρατούν ρολόι.

Πολλοί δεν την συμπαθούν (μία από αυτούς ήμουν και εγώ μάλλον γιατί η γιαγιά μου εκτιμούσε περισσότερο τη δουλειά της μέλισσας και με τάιζε μονίμως μέλι) ίσως γιατί την σκέφτονται μόνη της,να στέκεται μέσα σε γυάλινα βαζάκια. Αλλά η μαρμελάδα δεν είναι έτσι...πάντα θα συνοδεύεται και πάντα θα χαίρεται να κάνει παρέα με ωραίους και κυριλέ τύπους όπως την φρυγανιά, το ζεστό ψωμάκι, το δροσερό γιαούρτι ή το παγωτό ακόμη και όταν την αγκαλιάζει κανένα τυράκι δεν θα πει όχι αρκεί οι προθέσεις του να είναι αγνές και να μην την τουμπάρει.
Προσωπικά αναθεώρησα τη γνώμη μου για αυτήν όταν μια άλλη φίλη μπήκε στη ζωή μου...η Πάστα Φλόρα! Αυτή μου τη γνώρισε,οπότε όποιος είναι αγαπημένος της Π.Φ. είναι αυτόματα και δικός μου...από τότε εγώ και η μαρμελάδα βρισκόμαστε συχνά και κάθε φορά την εκτιμώ περισσότερο!
Λίγα λόγια για τη μαρμελάδα..σοβαρά τώρα τι ξέρετε γι'αυτήν ;

- «Μελίμηλον θα πάρει ο κύριος;» Αυτή η έκφραση που σημαίνει αν ο κύριος επιθυμεί μαρμελάδα περιέχει μία από τις λέξεις που εισέρχονται πρώτες στα παιδικά λεξιλόγια ακόμα και χωρίς το «ρο» , που κατάγεται από την αρχαιότητα και σήμαινε κάποιο είδος κυδωνιού.Τα κυδώνια στην αρχαιότητα ήταν κάτι σαν το πασατέμπο των γιαγιάδων...μεγάλο trend! Τα διατηρούσαν λοιπόν βράζοντας τα αργά αργά με μέλι.Παρατηρώντας ότι το μίγμα όσο κρύωνε έπηζε,ανακάλυψαν την πηκτίνη (η πρόγονος της σημερινής ζελατίνης).Την μέθοδο αυτή την εξέλιξαν οι Ρωμαίοι.

 

MARIE EST MALADE=ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ!

Υπό τη σχεδόν σημερινή της μορφή, η μαρμελάδα, λέγεται ότι εφευρέθηκε γύρω στο 1560 χάρη σε έναν γιατρό της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας, όταν για να τη συνεφέρει από τη ναυτία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού της από τη Γαλλία στη Σκωτία, ανακάτεψε πορτοκάλι με ζάχαρη. Λόγω αυτής του της κίνησης προέκυψε και μια ετυμολογική εκδοχή της μαρμελάδας. «Marie est malade», η Μαρία είναι άρρωστη. Οι ερευνητές της γαστρονομίας όμως επιμένουν ότι επικρατέστερη προέλευση είναι από την πορτογαλική λέξη marmelo. Η σύνδεση της Πορτογαλίας με τη μαρμελάδα επιβεβαιώνεται καθώς από τον 16ο αι. η Ευρώπη και κυρίως η Αγγλία, η Σκωτία και η Γαλλία απολάμβαναν τα ζαχαρωμένα κυδώνια που εξήγαγε η Πορτογαλία. Για κάποια περίοδο γύρω στο 18ο αιώνα η φράση «marmalade madam» χαρακτήριζε μια κυρία όχι τόσο... βαρέων ηθών.

Ο Sir Noel Peirce Coward (1899-1973), διάσημος Αγγλος ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για την κομψότητα, είχε πει το εξής: «Το πνεύμα οφείλει να είναι μια θεσπέσια απόλαυση, σαν το χαβιάρι. Ποτέ μην το απλώνετε σαν τη μαρμελάδα». 

Ο ορισμός της τέλειας μαρμελάδας:
* Σωστή πυκνότητα. 
* Λαμπερό χρώμα
* Ομοιόμορφη κατανομή φρούτων. 
* Ζωντανή και αληθινή τη γεύση του φρούτου.
* Εύλογο περιθώριο βρωσιμότητος. Δηλαδή δεν θα κρυσταλλώσει, δεν θα ξινίσει, δεν θα μουχλιάσει.

ΜΗΝ ΤΕΜΠΕΛΙΑΖΕΤΕ!
Εντάξει μάθατε αρκετά νομίζω, τόσα όσα χρειάζονται για να ξεκινήσετε ένα φλερτ μαζί της...και όπου βγει! Και πάλι όμως σας καταλαβαίνω...Ποιός να φτιάχνει τώρα σπιτική μαρμελάδα και γιατί ; Στο ράφι του υπερπαντοπωλείου θα την βρω πιο φτηνή και θα γλυτώσω και την ταλαιπώρια...Και πότε θα την φάω άλλωστε; Στο πρωινό μου -που το έχω διαγράψει από την ημερησια διάταξη ή από το five o' clock tea time μου σε άπταιστα εγγλέζικα ; Τέλος πάντων ! Δεν έχει σημασία αν θα μπείτε στη διαδικασία ή όχι...εμένα ο δαίμονας της προκοπής και της κατσαρόλας δεν με αφήνει να ησυχάσω οπότε....ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΕ !

Ξεκίνησα και έφτιαξα την πιο απλη μαρμελάδα...φράουλα μια που ο Μάιος ενδείκνυται !
Οι συνδυασμοί είναι απεριοριστοί ,μπορείς να προσθέσεις μπαχαρικά και αρώματα που αγαπάς και ταιριάζουν με κάθε φρούτο...εγώ πρόσθεσα μερικά κλωνάρια βανίλιας και ροζ αρωματικό πιπέρι.

Προτεινόμενοι συνδυασμοί:

Μαρμελάδα αχλάδι με τζίντζερ ή και βανίλια
Μαρμελάδα σύκο με πιπέρι ή μοσχοκάρυδο και τζίντζερ ή ρούμι και γαρίφαλα
Μαρμελάδα ροδάκινο με βασιλικό ή δύοσμο
Μαρμελάδα μήλο με φασκόμηλο,κανέλα ή θυμάρι
Μαρμελάδα βατόμουρο με καρδάμωμο και πιπέρι

ΥΛΙΚΑ

1 κιλό φράουλες(προτιμήστε μικρές για να μη χρειαστεί να τις κόψετε)
600 γραμ. ζάχαρη
χυμό ενός λεμονιού
2 κουταλάκια ροζ πιπέρι σε κόκκους
1 κλωναράκι βανίλιας

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΙΚΗ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΦΡΑΟΥΛΑ-DO IT YOURSELF (DIY)
Αφού πλύνετε και σκουπίσετε καλά τις φράουλες,αφαιρέστε το κοτσάνι και βάλτε τις σε μια κατσαρόλα, σκεπάστε με την ζάχαρη και προσθέστε τον χυμό λεμονιού.Αφήστε τις για μερικές ώρες να βγάλουν τον χυμό τους.Στη συνέχεια βάζουμε τις φράουλες με το ζουμί τους σε μέτρια φωτιά να βράσουν και να διαλυθεί εντελώς η ζάχαρη,περίπου για 20 λεπτά.Ρίχνουμε τους κόκκους πιπεριού και το stick βανίλιας κομμένο στα δύο, αφήνουμε άλλα 10 λεπτά  σε δυνατή φωτιά.Με μια τρυπητή κουτάλα αφαιρούμε τον αφρό που σχηματίζεται...όσο πιο γερά τα φρούτα που θα χρησιμοποιήσετε τόσο λιγότερος ο αφρος που θα χρειαστεί να ξεαφρίσετε.Όταν τελειώσει ο βρασμός αφαιρέστε τη βανίλια και το πιπέρι.
Χαμηλώστε τη θερμοκρασία και ανακατεύετε συχνά για να μη κολλήσει,όταν πήξει θα το καταλάβετε...συνοχή και γυαλάδα ! Μπορείτε να την περάστε και από test πριν αποφασίσετε ότι είναι έτοιμη...1.όταν βγάζετε την ξύλινη κουτάλα(βασικό εργαλείο) η μαρμελάδα πρέπει να την καλύπτει με ένα γυαλιστερό στρώμα ή 2.πάνω σε ένα παγωμένο πιάτο ακουμπήστε λίγη μαρμελάδα, αν σταθεί στο ύψος της και δεν ρέει τότε περνάει τις εξετάσεις. PRESTO !!!

Για να αποστειρώσετε τα βαζάκια: αφού σαπουνίσετε και ξεπλύνετε καλά με ζεστό νερό τα βάζα,τοποθετείστε τα ανάποδα (βάζο και καπάκι) σε μια πετσέτα μέσα στο φούρνο και σε χαμηλή θερμοκρασία (100° C) τα αφήνουμε για 15'. Κατόπιν γεμίστε τα με τη μαρμελάδα μέχρι επάνω,να μην υπάρχει κενό μεταξύ μαρμελάδας και πώματος, σφραγίστε με το καπάκι κι αναποδογυρίστε!
Οι μαρμελάδες διατηρούνται σε ξηρό, σκοτεινό και δροσερό μέρος για 1 χρόνο. Αν τις ανοίξετε όμως, έχουν διάρκεια ζωής τους 6 μήνες. Σε περίπτωση που παρατηρήσετε μούχλα στην επιφάνειά τους, θα πρέπει να τις πετάξετε όπως είναι.
Για περισσότερα σχετικά με τα γυάλινα βαζάκια και τα λάθη που πρέπει να αποφύγετε για να πάνε όλα καλά με την μαρμελάδα σας...check this out !

TIP -Μπορείτε στο τέλος λίγο πριν την κλείσετε ερμητικά στα βαζάκια να προσθέσετε και μερικα φύλλα μέντας ή δύοσμου,πλυμμένα και πολύ καλά σκουπισμένα.

Η Αλίκη και η μαρμελάδα!!!
Την ώρα που ήταν η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων στο τσάι του Καπελά, παρατήρησε ότι δεν υπήρχε μαρμελάδα. Ζήτησε μαρμελάδα και ο Καπελάς είπε, ΄΄Μαρμελάδα σερβίρουμε κάθε δεύτερη μέρα.΄΄

      Η Αλίκη διαμαρτυρήθηκε, ΄΄Μα ούτε και χθες δεν είχε μαρμελάδα!΄΄

΄΄Σωστά,΄΄ είπε ο Καπελάς. ΄΄Ο κανόνας είναι: πάντα έχουμε μαρμελάδα χθες και μαρμελάδα αύριο, ποτέ μαρμελάδα σήμερα΄ επειδή το σήμερα δεν είναι κάθε δεύτερη μέρα!΄΄

     Και κάπως έτσι ζεις: μαρμελάδα χθες, μαρμελάδα αύριο, ποτέ μαρμελάδα σήμερα. Και κάπου εκεί βρίσκεται και η μαρμελάδα! Η μόνη πραγματική στιγμή που υπάρχει είναι η τωρινή. Κι αν τολμάς να βρεθείς με την πραγματικότητα, αυτή είναι εδώ κοντά σου..τώρα!

THAT'S ALL FOLKS!!